| 個人檔案beckgarcia07相片部落格清單 |  工具  說明 |
|
beckgarcia0716 September รักครั้งใหม่และแล้วความรักที่เราโหยหา ก็กลับมาหาเรา โดยไม่คาดคิดว่าเราจะเจอะมัน ซึ้งเราไม่รู้เลยว่า ฟ้าเล่นตลก อะไร เรารู้เพียงแต่ว่าเรามีเค้า เรามีความสุข สุขกับคำว่า "เรา" มันอาจจะเป็ฯความรักที่รวดเร็ว แต่ความรักมันย่อมไม่มีเหตุผลจริงไหม ความรักมันยากที่จะเข้าใจจริงๆ เพราะเราเริ่งต้นจากคำว่าเพื่อน กลายเป็นรู้สึกดี เราเพิ่งคบกัน แต่เรารู้จักกันมานาน นานกว่าคู่รักบางคู่ซะอีก เราเองได้เจอความรักมาหลายแบบ เรายังไม่รู้เลยว่าความรักครั้งนี้ มันจะมีรูปแบบยังไง แต่เราก็มีความสุขกับการได้รักใครบางคน คนที่ทำให้เราได้รู้สึกถึง ค่าของการได้รัก และค่าของการได้รักตอบ ความรักครังนี้ผมจะเก็บมันไว้ให้ดีที่สุดเท่าที่ผม และเค้า จะเก็บเอาไว้ได้ ถึงแม้มันจะสิ้นสุดลงเร็ว ผมก็ยังรู้สึกได้ว่าอย่างน้อย เราก็ได้มีความรัก ที่รักมาก มากกว่าความรักใดๆที่เราเจอะเจอมา ตอนนี้ผมจะไม่เชื่อกับโชคลางใดๆทั้งนั้น ผมจะเชื่อความรู้สึกของผมเอง ผมอยากจะบอกเค้าว่าผมรักเค้ามากนะ ........................(ถ้าไม่รักเดี๋ยวเจอชุดใหญ่) 1 August ดูหนัง วันนี้เราอยากหยุดความรักที่เราไม่อยากศูนย์เสียให้มันหยุดลงซัก2ชั่วโมมงเลยตัดสินใจด้วยการดูหนัง กลับกลายเป็นว่าเวลาที่เราดุหนังยิ่งตอกย้ำความรู้สึก อ้างว้าง ว้าเหว่ เงียบเหงา เดียวดาย จนคำบางคำที่มีความหมายที่แสนเศร้า ยังดูไร้ค่ากับความเหงานี้ที่เราได้เจอมา ความรู้สึกที่ใครที่อยู่ในโรงหนังนี้ จะมีบ้างไหม โรงหนังที่หนังเข้ามาประมาณ 2 อาทิตย์ คนไม่ค่อยเยอะ บางคนมากับแฟน บางคนมากับเพื่อน บางคนพาลูกมาดู จะมีซักคนไหมที่มีความรู้สึกแบบเรา จะมีไหมที่ดูหนังอันแสนสนุกแต่เรากลับจะร้องไห้ได้ตลอกทุกซีน ทุกฉาก แค่คำพูดของตัวละคร ที่พูดออกมาบางทีเราอาจคิดลึกซึ้งจนเราน้ำตาซึม ทั้งที่ผู้คนที่อยู่รอบข้างหัวเราะกับคำพูดนั้นๆ มองไปที่เก้าอี้ข้างๆเราเมื่อก่อนมันอาจเคยมีมือที่มากุมมือเราอยู่ แต่ตอนนี้มันเหงาซะจนต้องกอดอกตัวเอง ด้านข้างมีแต่ความว่างป่าวเงียบเหงาจนเรารู้สึกว่า นี่โรงหนังส่วนตัวที่ทั้งโรงมีแค่เรา มันช่างดูไฮโซจริงๆหนังสอนอะไรหลายๆอย่างทั้งที่มันเป็นการ์ตูนเคาจะรุ้ไหมว่าหนั่งเรื่องนี้มันสอนอะไรเรา -*หนังจบ เราเดินออกจากโรงหนัง ความเป็นจริงก็กลับคืนมาทุกอย่างกลับมาเป้นดังเดิม ความรู้สึกเดิมๆ คิดทีไรมันก็รู้สึกแปล๊ปที่หน้าอกเหมือนคุนตกใจกับเรื่องๆนึง แต่นั้นมันแค่ตกใจ แต่นี้มันรู้สึกตลอดเวลาโดยที่เราไม่รู้เลยว่าเราควรจะร้องให้ เสียใจ หรือจะหัวเราะ บางทีเราอยากที่จะตะโกนออกไป ออกไปจากใจกูที แต่ก็ทำไม่ได้เพราะมันอยู่ในห้าง เรากลับห้องกลับมาเจอความจริงที่ปวดร้าวเห็นคนที่เรารัก ที่เค้าไม่รักเรา สนุกสนาน ยิ้มทั้งที่ใจของเราแตกสลาย แต่เราก็ต้องทนรับมัน เราต้องทำให้ได้.......ซักวันนึง 29 July โสด และแล้วความรักที่เราเก็บหอมรอมริปมา1ปีก็ทลายลงในพลิบตา แต่ทว่าความรักที่มีมามันก็ไม่ต่างอะไรกับเข็มที่ค่อยๆแทงเข่าไปในเล็บของเรายิ่งรักมากเข็มยิ่งลึกมากยิ่งเจ็บมากพอเรายิ่งทิ่งเข้าไปจนพอถึงจุดๆหนึ่งที่เราคิดว่า*เจ็บ*ตอนนั้นก็สายเสียแล้วเข็มเวลามันแทงเข้าไปในเล็บมันเจ็บถ้าอยากหายเจ็บก็ต้องค้างเข็มไว้อย่างนั้นยิ่งเราพยายามดึงเข็มออกมันก็จะยิ่งเจ็บขึ้นกว่าเราแทงถ้าตัดสินใจที่จะเจ็บครั้งเดียวคือการดึงเข็มออกจากเล้บโดยเร็ว *เจ็บ*คือความเจ็บที่สุดแสนที่จะบรรยายเจ็บจนเราทนไม่ได้ต้องแสดงท่าทางสีหน้าพร้อมกับร้องไห้หรือเราจะเลือกที่จะค่อยๆเอาเข็มออกมันก็จะเจ็บน้อยหน่อยแต่เราก็ยังทนต่อความเจ็บนี้ได้ไม่มีสีหน้าท่าทางที่แสดงถึงความเจ็บอย่างมากก็แค่ขมวดคิ้วแต่ความเจ็บแบบนี้เราอาจที่จะเจ็บนาน นานจนเราต้องยอม ยอมให้ความเจ็บมันเรื้อรังค้างคาแต่เมื่อถึงเวลาเราก็จะค่อยๆเอาเข็มที่แทงเราออกไปได้เอง มันก็เหมือนกับการทำใจถ้าเราตัดใจไปเลยคัรบเดียวเจ็บครั้งเดียวเสียใจหนักๆร้องให้ฟูมฟายเมามายแต่ซักวันมันก็จะดีขึ้นแล้วจะไม่เจ็บอีก กับค่อยๆทำใจยอม *ยอม*เค้าทุกอย่างเป็นได้ทุกอย่างทำได้ทุกอย่างเพื่อเราต้องการคน คนนั้น แต่กลับต้องถูกถากถาง โดนว่า โดนประณาม จากคนที่เรารัก เพียงเพื่อนให้เรามีความสุขกับความรัก เจ็บ อาจเจ็บนานค่อยๆเจ็บ ค่อยๆทำใจ จนชิน ชา กับความรักที่เราต้องรู้เองว่าคนๆนั้นเค้าไม่ได้รักเราแล้ว เค้าอยู่กับเราเพราะความสงสารมันเป็นเรื่องที่น่าอายมากเมื่อเราได้มารู้ความจริงตอนที่เรารู้สึกตัว ตอนนี้เราเจ็บเพราะความรักความรักที่เราคิดว่าดี มันก็เป็นเพียงแค่ความคิด ความรักมีอยู่2อย่างคือคนที่รักมากคือคนโง่ คนที่รักใครไม่เป็นคือคนฉลาด จงจำไว้ จำไว้นะตัวเรา |
|
|||
|
|
